хэхэ.. аймаар гарчиг. гадаад дотоодод аав ээжээсээ хол байгаа хүүхдүүдэд гайхуулахдаа би дандаа баяртай байдагийм...
юунд нь гайхуулдым бэ гэж үү.. Утаатай Улаанбаатартаа, гахайны ханиадаар хамаг байдагаа тас хориглосон монголдоо байхад гайхуулмаар юм юу байдагийм бэ гэж боджийнуу..
гайхуулмаар юм байна..
ээж аавтайгаа, төрсөн гэртээ хүссэн цагтаа очиж эрхлээд, өглөө хөлөө илүүлж, орондоо цай зөөлгөж уугаал, ээжийн зөөлөн хошуугаар өглөө болсныг мэдэх гайхуулмаар зүйл мөн үү..
Аавын зөөлөн үнсэлтээр шинэ өдөртэй золгох чэн онгирхоор зүйл тийм үү...
- ӨӨ Санаа чи иймхэн улавчтай явж байгаамуу... энийг дэвс гэж үнэг хайчилдаг ААВ маань улавч хайчлаад л уланд дэвсэх чинь сайхан биз дээ. Аавын сэтгэлтэй Улавч гээд бодчихол доо. Дулаахан даа дулаахан...
- Энэ Санааг хараач ээ... иймхэн нимгэхэн өмдтэй, борвио тас хөлдөөх нь дээ гэсэн ээжийн үглэлттэй ирсэн ширмэл дотортой ноосон өмд бас л дулаахааан даа дулаахан...
Төрсөн гэртээ дэгдсэн өдөр бүр дандаа л дулааханааас дулаахан байхым доо... яагаад гэвэл тэнд чэн дотор гаднаасаа Дув Дулаахан манай ээж аав байдгийм чэн дээ..

Үүрд та 2-ынхоо халамжинд Дулааханааас дулаахан амьдраад явчихна даа охин нь...



